Al Galidi
(foto: Hans Vermeulen)
RODHAN AL GALIDI (1971) woont sinds 1998 in Nederland. Hij heeft een plaats verworven in de Nederlandse literaire wereld als dichter, schrijver en columnist met drie gedichtenbundels, twee romans en drie boeken met gebundelde columns op zijn naam. Hij geeft lezingen door het hele land en trad op meerdere festivals met veel succes op.
Rodhan Al Galidi is geboren in het Zuiden van Irak. Hij en zijn tien broers en zussen vieren allemaal op 1 juli hun verjaardag, net als zijn vader en zijn moeder. Dus een groot feest. Toen hij klein was, wilde hij graag viool spelen. Zijn vader kocht een goede viool, maar er was geen leraar in het dorpje waar hij opgroeide. Dag na dag ontdekte hij dat hij viool kon spelen met woorden. Hij begon gedichten te schrijven toen hij zes of acht jaar was en studeerde vele jaren later in Arbil af als bouwkundig ingenieur.
‘Mijn sterke punt is dat ik niet in het woord en wat ik schrijf geloof. Mijn zwakke punt is dat ik alleen schrijf als ik niets te doen heb. Wat dat betreft heb ik geluk dat ik als asielzoeker niet mag werken, reizen of denken. Nu heb ik al meer dan acht jaar pauze en daarvoor ben ik de IND en het Ministerie van Justitie heel erg dankbaar. Ik eet graag kip en lamsvlees en heel veel fruit. Twee dingen zal ik nooit doen: haring eten en Nederlands worden’, aldus Rodhan Al Galidi.
GEDICHTEN uit De herfst van Zorro
Gedichten van
de hoogste verdieping
van Zorro
Een beschaafd volk veegt Zorro uit zijn land op een beleefde manier:
De Nederlanders vroegen mij
wie ik ben
en wat ik zou doen als ik terug moet
naar mijn vaderland
en ik denk: Ja, wie ben ik eigenlijk?
En wat doe ik als ik niet terug moet
naar mijn vaderland?
De Nederlanders vroegen mij:
‘Hoe kun je slapen
zonder paspoort?’
En ik vraag me af:
Hoe kunnen deze slaapwandelaars
wakker worden
zonder zon?
De Nederlanders vroegen mij:
‘Je hebt geen verzekering.
Wat als je been breekt?’
En ik antwoord:
‘Ik hak het af,
kook het,
eet het op.’
Ach,
volgens mij
heb ik een vaderland nodig.
Gedichten van
de middelste verdieping
van Zorro
Vredesbespreking van het hart van Zorro met de rust
Ik wil naast je liggen
zoals de golf naast de golf.
Ik wil één met je worden
zoals de golf met de golf.
Ik wil je volgen
zoals de golf de golf.
Ik wil in je reizen
zoals de golf in de golf.
Ik wil je leiden
zoals de golf de golf.
Ik wil in je verdwijnen
zoals de golf in de golf.
Ik wil je omhelzen
zoals de golf de golf.
Ik wil je zoals de golf,
blauw
en eeuwig reizen.
Gedichten van
de laagste verdieping
van Zorro
De oorlog van de penis van Zorro tegen het hart van Zorro
Toen mijn penis klaar was met de middelbare school
weigerde mijn hart
hem op de universiteit van de vrouw toe te laten.
‘Eerst moet je van de vrouw houden.’
Mijn penis huilde.
‘Laat mij steken waar ik van hou.’
Vele vrouwen konden door mijn hart
niet aankomen bij mijn penis.
Ze dronken thee,
openden hun fotoalbums,
openden hun hart
en gingen
zonder hun benen te openen.
In die rancuneuze oorlog
tussen mijn penis
en mijn hart
was ik verward.
Geen vrouw kon ik neuken.
Van geen vrouw kon ik houden.
