Tomas Lieske

Hoe je geliefde te herkennen

TOMAS LIESKE (1943) groeide op in Haagse Bezuidenhout en heeft er zijn hele jeugd doorgebracht. Later ging hij Nederlands en Theaterwetenschappen studeren.
Het literaire debuut van Lieske vond vrij laat plaats. Hij was 38 toen voor het eerst gedichten van hem in de literaire tijdschriften Tirade en Revisor verschenen. In die tijd werd hij benaderd om voor Tirade een poëziekroniek te schrijven. Deze essays kwamen terecht in de bundel 'Een hoofd in de toendra'. Lieske had toen al twee dichtbundels op zijn naam staan.
Voor zijn prozadebuut uit 1992, 'Oorlogstuinen', kreeg hij de Geertjan Lubberhuizenprijs. Zijn daarop volgende roman 'Nachtkwartier' dong mee naar de Libris Literatuurprijs 1996. 'Franklin', zijn laatste roman werd bekroond met de Libris Literatuurprijs 2001. De roman vertelt het verhaal van een verschoppeling die, ondanks zijn neiging alles kapot te maken toch door zijn grote fantasie, onaangepastheid en onverbeterlijke en vrolijk optimisme de moed erin weet te houden.

GEDICHTEN uit HOE JE geliefde TE HERKENNEN

ENQUÊTEVROUW VRAAGT HET PUBLIEK

Wanneer de honing in de korven rijpt, acht u
zichzelf dan verzadigd, tot wederdienst bereid?

Kruis aan wat in uw leven wringt, onderstreep
uw vermogens van hartstocht, uw god van passie.

Veronderstel een getto in uw lichaam. Kiest u
voor nauwere gevoelspoorten of voor paniekbewaking?

Wie god wordt, blijft zelf onaangedaan. Kent u
zo iemand? Hoe spreekt u hem aan? Straalt zijn licht op u af?

De avond valt. Is uw tafel sterk genoeg
voor de gecraqueleerde schaal waarop het ei van de familie?

Bedenk dat onze vragen niet altijd een antwoord,
soms is een schok voldoende, een botsing, ver in het heelal.

EEN HORLOGEMAKER TOT DE VERWARDE ONDERDELEN

Jullie kleine, zotte, vingernageldikke, hemellichte
onderdelen die in een schommelwankel schakelslinger tempo
tussen de tanden van het rad moeten grijpen maar ontsnapt zijn
uit de gang.

Jullie kopermetalen, overlangs gegroefde springers,
die met zijn allen tijd vermalen, in cilinders
proberen te verstoppen, op de wijzers van het uurwerk
blijven kloppen.

Jullie felle, harde schittervrouwtjes met je blikken glans
en je tandjes die in mijn dikke vingers bijten en mij steken
in mijn wijzer en mijn slagwerk en mijn spillengang, mijn
gaande werk.

Ach kleine, rotte krengen, herstel de oude tijd.
Slinger naar mijn wens,
balanceer onder mijn loep,
schommel tot mijn genoegen,
en grijp.

HOE JE GELIEFDE TE HERKENNEN

De naam van de geliefde sist van voltage;
de stap wordt vlak voor het rendez-vous een fractie
gewijzigd: iets ingehouden of juist extra versneld.
In het oog blinkt het heldere polaar van duindorpen;
een strakke snaar die om je gedachten gespannen was
knapt onverwachts.

Dit is wat de geliefde verspreidt:
een geur van zomerlinde, van avondmelk,
van naakte huid onder een joppertje,
een geur van de liguster aan het eind van de tuinen,
waar in het lage licht met het geduld
van spinnen de geheimen worden prijsgegeven.

Plotseling zal een jeugdig besef de dagelijkse slijtage verjagen,
schiet een woord je te binnen dat je lang vergeten was,
lijkt het niveau van Maria Callas ook voor jou
bereikbaar, en het cantilene geloof,
dat je tot zelfs na de dood samen
hand in hand de eeuwigheid zal bewandelen.
O, zacht licht op paden langs manmoedig gras, o,
zicht op het dociele kroos, de prudente koeien.