Waterstudies (Meulenhoff) – K. Michel

 

Deze bundel is het werk van een uiterst zorgvuldig dichter, met een eigen, uniek geluid. Lichtvoetig en tegelijkertijd beheerst. In de twintig gedichten die deze bundel telt, toont de dichter zijn meesterschap. Er staat geen gedicht te veel. Deze poëzie getuigt van een blijmoedige acceptatie van het leven. “Wees bereid au en ja te zeggen”, dicht Michel, en in het slotgedicht heet het: “De kunst is om zo snel te vallen/dat je voorbij jezelf vliegt/en nog net op tijd bent/om jezelf op te vangen”. Wie deze levenskunst verstaat, zal ook meer oog hebben voor het wonderbaarlijke van de wereld lijkt de dichter te suggereren. Michel dringt zich nergens op, maar brengt de verwondering over het leven zelf over op de lezer. Hij doet dit met heldere verzen, vol prachtige beelden, zoals de sanseveria’s die in de ochtendschemering zijn als “een rij groene chorusgirls/die een been hoog in de lucht gooien”. Zijn gedichten spelen zich op verschillende plekken af: aan de Amstel, achter zijn leestafel, op Nova Zembla. Steeds worden de diepere dimensie van het leven en van de ik opgeroepen. “Waar ben ik?”vraagt de dichter zich af, en de lezer met hem. Michel laat de lezer verbaasd verdwalen in een wereld die alledaags is en vertrouwd, maar ook heel raadselachtig.

 

 

 

Gedichten uit de bundel Waterstudies

 

JONG LANDSCHAP (met Van Ostaijen - citaat)

 

Wakker worden in de asbak

 

Oksels en leer

De smaak van sokken

 

Rondjes lopen onder tandenpoetsglas

 

Alles wat ik zie

Is uitzicht met ruitenwissers

 

Gebroken groen, huiskamerkoeien

Ruilverkaveling en spellingvereenvoudiging

 

De typische cakedoosvorm van het dijkdorp

 

Drie keer achter elkaar

Zegt iets

Ik wil naar buiten

 

Mijn hart springt op

De was smelt in mijn oren

 

Dan regent het aanhalingstekens

 

‘’Buiten”: een glazen baksteen

In een transparante muur

 

 

 

 

 

 

 

Een dicht struikgewas van groene

slingerende potloodlijnen

het handschrift van Emma Hauck

op een vel dat ze in 1909 helemaal volschreef

in de kliniek van Heidelberg

met dat ene als strafwerk herhaalde zinnetje

gericht aan haar man

in tientallen elkaar overlappende regels

'Herzensschatzi komm'

 

Een stem die opduikt zonder gezicht

als van iemand die je ’s nachts

hardop hoort dromen of telefoneren

door de dunne wand van een hotelkamer

 

Of de brief aan haar man werd verstuurd, geen idee

en het antwoord laat naar zich raden

Nu staat hij een kleine eeuw later afgedrukt

zonder uitleg, zonder commentaar

in een chique boek over de Prinzhorncollectie[1]

 

En ik moet denken aan de boomwortels

die op allerlei plaatsen in mijn stad de tegels

en zelfs het asfalt omhoogdrukken in grillige drempels

die je tijdens het fietsen doen schrikken

scheuren in het wegdek die een glimp tonen

van iets dat krachtig naar adem snakt

 

 

 

 

 

Een konvooi van felgekleurde speelgoedbeesten

koerst op de Ierse en Britse kusten af

Drie jaar geleden zijn ze in een storm overboord geslagen

Sindsdien doorkruisen zij de wereldzeeën

gele eendjes, blauwe schildpadden, rode bevers

negenentwintigduizend in getal

 

Volgens een oceanograaf vandaag in The Times

heeft de bonte stoet al enkele leden verloren

Bij Sitka in Alaska spoelden vierhonderd beesten aan

en ook verderop bij Kodiak werden ze gesignaleerd

Die vondsten stellen de onderzoekers in staat

om hen te volgen op hun barre tocht

Momenteel bevindt het konvooi zich ergens in de Beringstraat

Keurig verpakt in schotsen ijs dobberen ze

met een snelheid van zo’n acht kilometer per uur

in de richting van de Atlantische Oceaan

In dat tempo zal hun ijselijke tocht wel vijf jaar duren

voor ze op de Ierse en Britse stranden rust zullen vinden

 

Door de beestenboel op drift te volgen

hopen oceanografen hun computermodellen

voor het zeegedrag te kunnen verfijnen

 

Volgens stromingsdeskundige Curtis Ebbesmeyer

lopen de beesten bij dit experiment geen enkel gevaar

‘Ze zijn veerkrachtig en kunnen zelfs

De zwaarste ontberingen doorstaan’

 

 

 

 

 

Er zwemt een barst door het huis

Niemand die luistert

 

Uit de schaduw groeien schaduwen

in het onderwaterlicht

dat passerende auto's werpen

op de muren rondom het bed

 

In de diepblauwe stilte

herhaalt een jongetje lipzacht

al wat gezegd is die dag

en stopt woord voor woord

de gaten in het geluid

dat huwelijk heet

 

De vloer golft

De deurklink is ver

 

En het jongetje houdt zijn handpalmen

als een boek in zijn handen

en ik lees 'kom terug, ga weg'

 

Een spreuk, een dominosteen

die een ster slaat

in het glas van mijn huis

 

Dan begint het buiten

bruidsjurken te sneeuwen

 

 

 

 

 

als iemand die van je houdt niet van je houdt

maar je wel op wil eten terwijl je geen appel bent

noch de wortel uit drie, dan mag nee niet

en kan ja niet

afpelt als een ui, treurwerksgewijs

tot alle generaties op zijn

die op oudtestamentische toon beveelt

zit niet zo te kutviolen

 

---