Gerrit Kouwenaar

Gerrit Kouwenaar    -    Uit: ‘de tijd staat open’    -    1997


De afdeling: kijk, het heeft gewaaid

Hoe besterft men de tijd, erft men
het steenrijk gedicht, de nachtegaal slaat
met stalen nagels de taal dicht

steeds weer waait stof in de klok, sneeuw
houdt de moederkoek warm, legvers ontpelt
zich het ei op de gloeiende lei

als de liefde nog eenmaal bestierf, in ander
mans vlees zich verteerd had, hoe
zou het bloeden als inkt
niet zo wit was -




Kijk, het heeft gewaaid

    op het kleine bladstille plein
    lagen groene bladeren die er niet hoorden

    het was een zomer zoals het behoorde
    totaal als de oorlog die elders woedde

    terwijl de stad als een bom lag te dromen
    moest er een droom zijn geweest die niet droomde

    iets om even te schrikken, in woorden, terwijl
    de rivier de vrienden voorbijstroomde

    zij spraken over taalgebruik tandbederf aan
    staande doden, schatten de roerloze tegenoever

    prezen de dag tot diep in het donker, het was
    zoals het altijd geweest was -
 
 

De afdeling: volledig zonder betekenis


De zomer is grijs deze zomer
helder maar grijzer, doorzichtig maar zwaarder
alsof er een haarfijne as daalt over het eten

alsof men een eender lichaam geleden
kijkt naar zijn vader die beige en levend
het gazon van het paradijs maait

de zomer is grijs als melk in een beker
als brood in een oorlog, men hoort
het donker onder de stenen

 


De afdeling: de tijd staat open

de tijd staat open

De tijd staat open, het hijgt aan weerszijden
of avond en donker elkander omarmen, het slaapt
dat het kraakt in de stokoude boomgaard, zwanger
van wanvruchten galappels wormen

in het huis het gemor van adem, van data
dat de nachtschade hangt aan zijn leven
dat de zaaier ontkiemt in zijn veldbed
dat de groene woorden als kersen bederven

bij vlagen het heden, de vragen, gesteun
van de lage eenmalige bomen om een lange totale
genadige zomer, om najaar, om winter -



men moet

Men moet zijn zomers nog tellen, zijn vonnis
nog vellen, men moet zijn winter nog sneeuwen

men moet nog boodschappen doen voor het donker
de weg vraagt, zwarte kaarsen voor in de kelder

men moet de zonnen nog moed inspreken, de dochters
een harnas aanmeten, ijswater koken leren

men moet de fotograaf nog de bloedplas wijzen
zijn huis ontwennen, zijn inktlint vernieuwen

men moet nog een kuil graven voor een vlinder
het ogenblik ruilen voor zijn vaders horloge -