Gedichten

18-03-2008

Rond het avonduur

Ik was zwart, en ik was lang
Hij liep door het mulle zand en ik
ik speelde rond zijn tenen maar
hij had geen aandacht voor
mijn aanwezige gezang

Vast aan zijn voeten
liepen we verder
zilt water om onze voeten en ogen
waar wij op hoopten
hij zag me, zwart en lang

In het vloeibare zout
glimlachte hij om
mijn steeds kortere en
steeds minder zwarte figuur
het strand stroomde naar beneden

Met het zand
verdween mijn even zwart gezicht
zilte spetters mengden zich met
de alsmaar groeiende bol avondlicht
Ik verliet zijn en mijn lichaam
rond het avonduur


Inspiratiebron Jan Baeke en Leonard Nolens

Rafaëlle Kwakkel
Calvijn, Rotterdam

 Printen

Terug